Wspomnienia i pożegnania

Agatko dziś mija rok od kiedy nie ma Cię z nami. Kochamy Cię, tęsknimy i wierzymy, że jesteś szczęsliwa.

"Nie umiera ten kto żyje w sercach bliskich "

Kochana Reniu,
każdego dnia zaglądam na Twoją stronę,
nie mogę się pogodzić z tym, że już Cię tu nie ma,
Twoje słowa, które umieszczałaś w swoim pamiętniku były tak piękne i mądre,
było w nich tyle wiary i nadziei w lepsze jutro. Nigdy nie zapomnę Ciebie i Twojej wspaniałej walki o każdy dzień.

[*]

mam nadzieje, że tam jest Ci lepiej i że już nie cierpisz...

Żadne słowa nie złożą mi się nigdy tak, żebym potrafiła się pożegnać z Moją Reno...

Nasze dusze zeszły razem na ziemię i zadecydowały o wszystkim już wcześniej..tam u góry...

17 lat razem... poza czasem i przestrzenią...zawsze blisko choć daleko...

ostatni raz jak się widziałyśmy piłyśmy razem szampana...za wszystko tutaj co nas spotkało na ziemii...dobre i złe chwile...

...te ostatnie 2 lata dla Reny były jej walką o marzenia...najpiękniejszą i najważniejszą walką jaką może stoczyć człowiek...

jestem dumna z jej odwagi i siły

zawsze się bałam tej chwili, kiedy jej zabraknie... a dzisiaj....po prostu nie wierzę...

w nocy przychodzi do mnie i siada obok na łóżku w Rabce i mowi: "Gosia, tak po prostu musiało być...."

ku pamięci MICHAŁA Palucha

Bóg Ci nie żałował cierpienia
Bólu przed Tobą również nie chował
Jednak doczekałeś się Swego zbawienia
Ojciec nasz do nieba Cię wziął i szczęście darował
Tyś MICHAŁKU  już szczęśliwy
Ty jesteś wśród anieli
To Ty ta gwiazdka na niebie osobliwa
W niebie Jan Paweł II się z Tobą weseli
A na ziemi pośród łez wielu
Pozostali ludzie po Tobie płaczący
Oddani nadal serduszku Twemu
Pogrążeni w żałobie, smutni i milczący
Łatwiej jest odejść do raju wspaniałego
Niż tu pozostać i zmarłych wspominać.........
 

To już pół roku jak ciebie niema z nami czas leci a cierpienie nadal trwa

wszyscy bardzo za tobą tęsknimy  Michałku brat siostry i rodzice

tak bardzo chce podziekowac    "19Jaca64"    chyba w zyciu nie przeczytalam nic PIEKNIEJSZEGO .....NAWET NIE WIESZ JAK MI TO DZIS POMOGLO ....DZIEKUJE CI BARDZO KIM KOLWIEK JESTES ... 

Renatko dziękuje za Twój optymizm i wole walki, której Ci nie brakowało nawet w chwilach zwątpienia. Tak mało Cię znałem, ale wystarczająco dużo, aby wiedzieć kim jesteś i o czym marzysz.

"Nie wiem kiedy to przeczytasz... Mam nadzieje, że wnet wrócisz do pełni sił i będziesz mogła odpisać. Bardzo się cieszę, że ten telefon jednak zadzwonił. Pisałaś na swoim blogu o przeczuciach. One jednak były prawdziwe... na szczęście."

Żałuje, że już nie odpiszesz mi na wiadomość. Tak bardzo wierzyłem, że wrócisz i będziesz tutaj z nami. Jednak Pan chciał inaczej. Teraz jesteś kolejnym naszym Aniołem...

Spoczywaj w spokoju i bądź blisko tych, którzy Ciebie nadal potrzebują.

Dziękuję - Piotr

                        KOCHANI.......

DZIŚ MIJAJĄ DWA LATA JAK NIE MA Z NAMI OSKIEGO .....A BÓL NADAL TAKI SAM

TAK BARDZO ZA "TOBĄ" SKARBIE TĘSKNIE,TAK BARDZO CIE KOCHAM 

BARDZO WAS WSZYSTKICH PROSZE O MODLITWE ZA JEGO DUSZYCZKE 

         DZIEKUJE                                           EDYTA DOBRZAŃSKA

Pokazałaś Nam wszystkim swoje wewnętrzne piękno

- wiarę, siłę i miłość ...

W sytuacji w której się znalazłaś zapewne nie jedna osoba by się poddała,
Ty tak długo i tak dzielnie walczyłaś do samego końca. Nigdy o Tobie nie zapomnę. Stałaś się dla mnie kimś wyjątkowym i nie mogę uwierzyć w to, że już Cię tu z Nami nie ma...

Nie potrafię napisać nic więcej.
Ogromny smutek i żal wypełnił moje serce.

[*][*][*]

__________________________________________________

Kolejny rok bez Ciebie Oskarku,
bez Twojej radości,
bez Twojego ciepła i miłości,

Wszyscy o Tobie pamiętamy... [*]

Znów nam listopad nie służy ...
Dla Renaty [*] odpoczywaj .

A dziś ... mija rok kiedy Adrian od nas odszedł : ((
Nadal pamiętam, i tęsknie .... Adi [*] .
Tak niesamowicie szybko ten czas leci ....
aż się boję co będzie dalej .

Kilka słów ku czci Świętej Pamięci Renaty Cysek..

"(...) Yehe shelama raba min shemaya,
vechayim aleinu veal kol Jisrael.
Veimru: Amen."

"(...) Ten, który sprawia pokój na wysokościach,
niech ześle pokój dla nas i dla całego Izraela.
Mówcie: Amen."
Fragment modlitwy za zmarłych Kadish Yatom

Odnosząc się na wstępie do wpisu Jagody z Księgi Gości oficjalnej strony PTWM, to akurat Renatkę Cysek znałem, choć nie dość długo; przez zrządzenie losu po prostu nasza znajomość trwała krótko. Renatkę poznałem mając mniej więcej 11 lat podczas mojego pierwszego turnusu jako nastolatka, a drugiego turnusu w życiu - w sumie tych turnusów było u mnie tylko, a właściwie aż trzy; piszę "aż", bo o ile zespół lekarski i personel z Rabki wspominam pozytywnie, o tyle zdaję sobie sprawę, że dzięki temu, iż szczęśliwie dla mnie byłem w Rabce jedynie trzy razy w życiu, to "załapałem" jedynie pseudomonasa, ale niestety "zaległości" w tym zakresie nadrobiłem w dorosłym życiu będąc wielokrotnie hospitalizowanym w Instytucie na płockiej w Warszawie; cóż, tak jak wszyscy chorzy na mukowiscydozę w Polsce, tak i ja de facto nie choruję i nie chorowałem na mukowiscydozę, ale na brak odpowiednich warunków leczenia tej choroby, i również tak jak znakomita większość, a chyba wręcz wszyscy chorzy na mukowiscydozę w Polsce, którzy do tej pory zostali poddani transplantacji - straciłem moje własne płuca również nie przez mukowiscydozę, ale przez brak właściwych warunków jej leczenia; tym większy więc dramat zarówno dla lekarzy, jak i pacjentów i ich rodzin, gdy: po pierwsze, dochodzi do postępu choroby; po drugie, gdy dochodzi do konieczności wykonania transplantacji; po trzecie, gdy dochodzi do zgonu..
Ale nie to jest w tym momencie ważne. Jeśli chodzi o Renatkę, to jak już wspomniałem, poznałem Ją dawno temu mając około 11 lat i niestety, gdy turnus się skończył, tak i nasza znajomość się na jakiś czas również zakończyła; szczęśliwie ponad rok temu ponownie się odnaleźliśmy poprzez sieć i ponownie zaczęliśmy ze sobą rozmawiać; planowaliśmy, że gdy tylko nam obojgu się poprawi, to się ponownie wspólnie spotkamy osobiście, a Jej z przyjemnością postawię mój ulubiony, choć teraz już po przeszczepie całkowicie zakazany "drink" w postaci Martini Bianco z tonikiem, gdzie Renatka oczywiście na mój pomysł przystała, i właśnie myślałem, że tak właśnie się stanie; a właściwie oboje tak właśnie sobie myśleliśmy. Co więcej, jeśli by się Renatka na mnie nie obraziła, to w trakcie tamtego turnusu zaczęło powstawać między nami "coś" więcej niż koleżeństwo, czy przyjaźń, choć przecież dopiero co zaczynaliśmy być nastolatkami. Renatkę zapamiętam przede wszystkim z tamtego okresu, jako bardzo miłą, pogodną Osobę, a przede wszystkim bardzo taktowną, wrażliwą, wesołą, z którą bardzo przyjemnie było nie tylko rozmawiać, ale po prostu być. Po latach, gdy ponownie się odnaleźliśmy poprzez sieć i na tyle ile udało mi się Ją ponownie poznać - niestety tym razem już tylko przez sieć - dostrzegłem, iż mimo dorosłości i dojrzałości nic nie straciła z tych wszystkich przymiotów charakteru i z tego jakim była człowiekiem od tamtego czasu, gdy mogłem z nią osobiście rozmawiać i zwyczajnie być..
Wiem, że Renatka miała bardzo wiele planów na nowe życie po przeszczepie, a w tym również wiele bardzo poważnych i dorosłych planów. Wiem również, że Renatka była po prostu dobrym człowiekiem. Choć wiele piszę i jak niektórzy nawet stwierdzają, że nawet całkiem "nieźle" piszę, to niestety w sposób właściwy i zgodny z moim prawdziwym wnętrzem nie umiem wyrazić prawdziwego bólu i smutku jaki mnie ogarnął po tej nader tragicznej wiadomości..
Jedyne, więc co mogę dla Niej zrobić, to po prostu się pomodlić ufając przy tym, iż Renatka znajdzie u Pana Boga ukojenie i szczęście; niemniej, trudno jest się pogodzić z tym, iż zabierani są z tego świata właśnie tacy Ludzie jak Renatka, co ważne, dobrzy Ludzie, a jak nas uczy Święta Tora - Sprawiedliwi, bo nie wątpliwie tak właśnie można o Niej powiedzieć.
Pokój Jej duszy, choć mimo wszystko trudno jest mi się pogodzić z tym, iż właśnie o takiej treści czynię wpis ku czci Renatki; miałem nadzieję, że jeżeli zrobię wpis o Niej, to będzie on zawierał tylko gratulacje, a z kolei, jeśli chodzi o realny, a nie wirtualny świat, to, że się ponownie już w pełni szczęśliwi i sprawni, spotkamy.
Oby Dobry Bóg dał ukojenie tak zarówno Jej Duszy, jak i Jej Najbliższym.

Patryk Jan Jastrzębski, LLM
Paris, France

Modlitwa Kadish odmawiana ku czci i za duszę zmarłych - wykonana przez chór kantorów, którą poświęcam Duszy Renatki Cysek z prośbą do Was Wszystkich - niezależnie od Waszego wyznania i światopoglądu - o wspólne Jej odmówienie - mimo, że jest ona po hebrajsku, ale jakże pięknie wypowiedziana w modlitewnym śpiewie kantorów; wszak wypowiedziana i wyśpiewana w świętym języku, bo w języku Boga; języku, którym Bóg stworzył świat; a to, jak wszyscy wiemy, wszystko co wyłącznie pochodzi od Boga jest prawdą, a więc w języku także prawdy i to tej jedynej prawdy; przeto choćby Kadish jest można powiedzieć modlitwą nad modlitwami z pośród tych wszystkich modlitw jakie odmawiamy ku czci zmarłych i dla oddania im po raz ostatni hołdu i szacunku, bo jest to modlitwa kierowana do Boga w języku Boga; modlitwa kierowana do Jedynej Prawdy w Jedynej Prawdzie, w słowach, które jako jedyne czynią prawdę.
Kadish

Ogromnie mi przykro... wyrazy współczucia dla rodziny Michała, Dawida i Dominika

    Serdeczne wyrazy współczucia [*][*][*]

Dominiku Spoczywaj w spokoju [*][*][*] ;(