Przeszczepy płuc u chorych na mukowiscydozę z Polski

Od 17 stycznia 2006 do 29 marca 2009 roku dokonano w Wiedniu 11 przeszczepów płuc u chorych na mukowiscydozę z Polski, które zostały w całości sfinansowane przez naszych Wielkich Darczyńców – Anitę i Przemysława Sztuczkowskich. Dzięki ich wsparciu, po wstępnym opłaceniu kosztów leczenia, jeszcze jeden chory oczekuje na przeszczep płuc. Państwu Sztuczkowskim zawdzięczamy nie tylko opłacenie łącznie 12 przeszczepów płuc, ale również wysokich kosztów wizyt kontrolnych i leczenia powikłań potransplantacyjnych w Wiedniu.

W okresie ostatnich czterech lat, czworo chorych (Dagmara, Łukasz, Malwina, Wioleta), po kwalifikacji do przeszczepu i umieszczeniu na liście oczekujących, zmarło przed uzyskaniem nowych płuc.

Kandydatury kolejnych trzech osób zostały odrzucone przez komisję kwalifikacyjną. Dwie osoby miały zbyt małe zaawansowanie uszkodzeń płuc – czyli rozważanie przeszczepu było dla nich zbyt wczesne. Jednego chorego zdyskwalifikowano ze względu na aktywne zakażenie przez wirusa zapalenia wątroby typu C (wzw C). Wprowadzenie leków immunosupresyjnych po przeszczepie płuc spowodowałoby nasilenie wzw C, które z kolei doprowadziłoby do niewydolności wątroby. W takiej sytuacji najpierw należy podjąć leczenie zakażenia wirusem wzw C - jeżeli zakończy się powodzeniem, wówczas można rozważyć ponowną kwalifikację do przeszczepu.

Po wizytach kwalifikacyjnych czwórki chorych uznano, że ich stan zdrowia jest wskazaniem do przeszczepu. Jednak niezbędnym warunkiem ich umieszczenia na liście oczekujących jest wpłata 95 000 euro dla każdego chorego na konto AKH w Wiedniu.

Niestety, kryzys finansowy, o którym tyle ostatnio słyszymy w mediach, dotknął również naszych Wielkich Darczyńców, co spowodowało zawieszenie pomocy dla chorych na mukowiscydozę. Wierzymy, że wraz z poprawą koniunktury gospodarczej chorzy na mukowiscydozę w Polsce będą mogli dalej liczyć na pomoc tak Wspaniałych Ludzi.

Zarząd Główny PTWM, poszukując innych możliwości pomocy chorym oczekującym na transplantację podjął propozycję utworzenia celowego Funduszu na rzecz przeszczepów u chorych na mukowiscydozę, wysuniętej przez pana Patryka Jana Jastrzębskiego. Więcej informacji na ten temat postaramy się przekazać w najbliższych tygodniach.

Chorzy oczekujący na przeszczep mogą również podjąć próbę uzyskania sfinansowania transplantacji przez NFZ – jak to zrobić opisujemy poniżej.

JAK STARAĆ SIĘ O FINANSOWANIE PRZESZCZEPÓW PŁUC ZA GRANICĄ?

Informację o kolejnych etapach tej procedury oraz wzory niezbędnych załączników (formularzy do wypełnienia) – znajdziecie tutaj.

Krótki opis postępowania, przygotowany w oparciu o artykuł z „Rzeczpospolitej” z 18 lutego 2009 zamieszczamy poniżej:

Narodowy Fundusz Zdrowia zapłaci za leczenie za granicą pod warunkiem wydania zgody przez prezesa NFZ lub ministra zdrowia.

Aby skorzystać z planowego leczenia w innym kraju UE musimy być ubezpieczeni w Polsce, a także uzyskać zgodę prezesa NFZ na takie leczenie.

Jeżeli staramy się o zabieg, który w Polsce nie jest wykonywany, wówczas konieczna będzie zgoda ministra zdrowia.

Wydanie zgody oznacza, że NFZ zapłaci za nasze leczenie według stawek, które obowiązują w państwie leczenia.

Kto może otrzymać zgodę?

O zgodę na leczenie za granicą mogą ubiegać się pacjenci, którym lekarz zalecił leczenie lub badanie diagnostyczne, a w Polsce nie jest ono wykonywane. Również osoby, które oczekują na wykonanie konkretnego zabiegu (o ile czas oczekiwania może mieć negatywne konsekwencje dla życia i zdrowia) mogą starać się o przeprowadzenie go w innym państwie.

Jak wyjechać na bezpłatne leczenie za granicę?

1. Wypełniamy wniosek
   
   Podstawą do podjęcia leczenia za granicą jest złożenie wniosku o przeprowadzenie leczenia lub badań diagnostycznych albo kontynuację leczenia lub badań diagnostycznych poza granicami kraju.
   
   Wniosek trzeba złożyć do prezesa NFZ za pośrednictwem właściwego oddziału wojewódzkiego NFZ. Dla pacjenta, który mieszka w Polsce, będzie to oddział właściwy ze względu na miejsce zamieszkania.
   
   Formularz wniosku, który można pobrać ze strony internetowej NFZ, składa się z trzech części. Część pierwszą, która zawiera dane pacjenta (imię, nazwisko, numer pesel, adres itd.) wypełnia pacjent lub inna uprawniona osoba (np. rodzic lub opiekun).
    
2. Wniosek wypełnia lekarz specjalista
   
   Drugą i trzecią część wniosku wypełnia lekarz specjalista we właściwej dziedzinie, który posiada tytuł naukowy profesora stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych.
   
   Lekarz powinien we wniosku umieścić najważniejsze informacje związane ze stanem zdrowia pacjenta, czyli dotychczasowy przebieg choroby i przebyte leczenie, prawdopodobny dalszy przebieg choroby, proponowany zakres leczenia, oczekiwany czas na uzyskanie leczenia w Polsce, cel wyjazdu i sposób leczenia za granicą.
   
   Jeśli uzna za konieczne, może także podać środek transportu, jakim chory powinien zostać przewieziony do miejsca leczenia wraz z uzasadnieniem, a także potwierdzenie, że leczenie lub badania diagnostyczne nie może być przeprowadzone w Polsce, a udzielenie go jest niezbędne w celu ratowania życia lub poprawy stanu zdrowia oraz wskazanie terminu, w jakim leczenie powinno być przeprowadzone. Lekarz powinien także określić przewidywalny czas leczenia za granicą.
    
3. Przetłumaczenie wniosku
   
   Przed złożeniem wypełnionego wniosku do oddziału wojewódzkiego powinniśmy pamiętać o przetłumaczeniu części wniosku na język obcy (odpowiednio IIIa, IIIb lub IIIc, przetłumaczoną przez tłumacza przysięgłego na język urzędowy państwa, w którym chcemy się leczyć lub na język angielski część II wniosku). Do wypełnionego wniosku załączamy także kopię dokumentacji medycznej.
    
4. Weryfikacja wniosku w oddziale wojewódzkim NFZ
   
   Na tym etapie nasz wniosek zostaje poddany weryfikacji. Zostajemy wpisani na listę chorych oczekujących na dany zabieg w Polsce, a odział wojewódzki sprawdza czy dane świadczenie może być wykonane w Polsce.
   
   Odział ma obowiązek bezzwłocznie przesłać wniosek do zagranicznej placówki, która sporządzi wstępny kosztorys leczenia.
    
5. Złożenie wniosku do konsultanta wojewódzkiego
   
   Konsultant ma dziesięć dni roboczych (w szczególnych przypadkach może je przedłużyć o jeszcze 5 dni) na wydanie opinii dotyczącej wniosku o leczenie za granicą.
   
   Ocenia on czy leczenie może zostać przeprowadzone w Polsce odpowiednio szybko. Musi przy tym uwzględnić stan zdrowia pacjenta, a także prawdopodobny dalszy rozwój choroby. Ocenia zasadność leczenia za granicą i zatwierdza wskazaną lub wskazuje nową placówkę zagraniczną.
    
6. Wniosek trafia do właściwego oddziału wojewódzkiego NFZ
   
   Zaopiniowany wniosek znów wraca do oddziału wojewódzkiego, który może wskazać inną zagraniczną placówkę - jeśli uzna, że skuteczniej przeprowadzi leczenie. Odział ma trzy dni robocze - po uzgodnieniu kosztów leczenia- na przekazanie dokumentów prezesowi NFZ.
    
7. Wniosek u prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia
   
   Prezes NFZ ma 5 dni roboczych na wydanie decyzji dotyczącej leczenia i pokrycia kosztów transportu. Może on również zasięgnąć opinii konsultanta krajowego w dziedzinie medycyny właściwej dla wnioskowanego leczenia lub badania diagnostycznego, który to w terminie dziesięciu dni roboczych od dnia otrzymania wniosku, dokona oceny zasadności wniosku.
   
   Decyzję prezesa otrzyma pacjent (lub osoba, która wystąpiła z wnioskiem o leczenie), lekarz opiniujący oraz wojewódzki oddział NFZ.
    
8. Wydanie decyzji NFZ
   
   W sytuacji gdy Narodowy Fundusz Zdrowia odmawia operacji w innym państwie, musi podać czas oczekiwania w Polsce.
   
   Jeżeli prezes NFZ wyrazi zgodę na leczenie w innym państwie UE lub EFTA, to Oddział Wojewódzki NFZ ma dwa dni robocze na wypełnienie wniosku i poświadczenie go w 2 egzemplarzach. Odpowiednie zaświadczenie, czyli formularz E-112 musi przekazać osobie starającej się o leczenie.
    
9. Zabierz formularz E 112
   
   Wyjeżdżając na leczenie do innego państwa członkowskiego UE musimy zabrać ze sobą oryginału formularza E-112 wraz z tłumaczeniem II części wniosku. Dokument ten jest niezwykle ważny i jeżeli zgubimy oryginał powinniśmy niezwłocznie skontaktować się z NFZ w celu uzyskania jego duplikatu.
    
10. Wypełnij też wniosek o zwrot kosztów leczenia
     

Możemy również ubiegać się o pokrycie kosztów podróży do miejsca leczenia. Wcześniej powinniśmy złożyć wniosek do prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia lub dyrektora oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o pokrycie kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju (w formacie określonym w załączniku nr 2 do rozporządzenia ministra zdrowia z 27 grudnia 2007 r.).